Tuin VH

Een sterk hellend en quasi volledig verhard terrein werd hertekend tot een gelaagd landschap waarin groen, water, architectuur en mobiliteit één geheel vormen.

De aanleiding was bijzonder: de bouwheer, gepassioneerd autoverzamelaar en liefhebber van het opknappen van wagens, verwierf het perceel in de eerste plaats omwille van de bestaande hangar achteraan. De woning was reeds gerenoveerd alvorens de bouwheer bij mij ten rade kwam. De uitdaging bestond erin om naast het creëren van een aangename tuin ook de wagen een volwaardige plaats te geven binnen het ontwerp.

Het hoogteverschil vormt de basis van het concept. Een reeks getrapte terrassen, geïnspireerd op Aziatische rijstvelden, organiseert het terrein en vertraagt tegelijk het afstromende regenwater. Een centrale hellingsbaan vormt de ruggengraat van het ontwerp en verbindt de straat met de hangar.

Ook de wagen wordt bewust onderdeel van de ruimtelijke compositie. Bovenaan werd een afzonderlijk parkeervak voorzien waar een pronkstuk uit de collectie als het ware wordt tentoongesteld. Ook de hellingsbaan kan als parkeerzone worden gebruikt. De materialisatie en de opeenvolgende terrassen creëren daarbij telkens een verschillende achtergrond voor de wagens. De robuuste betonnen keerwand die het hoogteverschil met het naastliggende perceel opvangt, vormt hierin een krachtig en sober canvas waartegen de voertuigen tot hun recht komen.

De beplanting speelt daarbij een subtielere rol. Door open en meer gesloten zones af te wisselen, worden de wagens niet voortdurend prijsgegeven, maar verschijnen ze geleidelijk en onverwacht tussen het groen. Zo ontstaan vanuit de tuin telkens nieuwe perspectieven en slechts glimpen van de collectie, wat het geheel een zekere gelaagdheid en mystiek verleent.

Zo ontstaat geen klassieke tuin rond een woning, maar een landschappelijk kader waarin de collectie, de bestaande bebouwing, het reliëf en de dagelijkse functionaliteit samen een coherent geheel vormen.